Analyse van een sprint (deel 2)

In mijn vorige artikel suggereerde ik dat wanneer Sagan in de sprint zijn ellebogen wat naar binnen zou trekken, hij al veel sneller zou kunnen sprinten, mits zijn vermogen gelijk blijft. Deze hypothese is lastig te bewijzen zonder vergelijkingsmateriaal. Nu is er een andere renner die het afgelopen jaar zijn sprintpositie duidelijk heeft aangepast in de zoektocht naar meer snelheid. Het gaat hier om talentvolle spurtbom Caleb Ewan. Hij is pas 21 jaar, maar heeft al een behoorlijk palmares opgebouwd. Begin dit jaar baarde hij opzien door in de eerste Australische koersen een op het oog aerodynamische, maar ook riskante houding aan te nemen in de sprint.

Analyse van een sprint

Heb je het in het wielrennen over sprinten, dan denk je aan een maximale korte inspanning van ongeveer 200 meter waarbij je werkelijk alles geeft. Je kunt het trainen, dat alles geven. Heb je dat goed getraind, dan moet je natuurlijk nog zorgen dat je in de juiste positie komt om hiermee ook te kunnen winnen. Maar een goede uitgangspositie en sterke fysieke kwaliteiten leveren niet altijd de winst op. 

Laten we eens een blik werpen op onderstaande foto van de sprintaankomst in de 7e etappe van de Tour of San Luis van 2016. Van links naar rechts: Lowndes, Viviani, Sagan en Mareczko. Wie wint deze sprint?

Kantjes bijharken

Opeens heb je het: je wordt tuinman.

Als iemand nu langs het parcours van het districtskampioenschap in Hardinxveld-Giessendam loopt, zal hij kunnen zien dat alle kantjes er strak bij liggen. Mede te danken aan ondergetekende die bijna de gehele koers op het kantje heeft lopen harken. 

Injury update

It's been a few weeks since my last post. Most of that time has been spent on recovering from my broken kneecap. Recovery in this case didn't mean for me to just sit on my lazy slothful sprinters ass and wait for pain to subside and leg-strength to magically return. Instead I conjured up a plan.

Down, and out for a few weeks

Na de Omloop van de Glazen stad was ik eventjes van de wereld. Voornamelijk mentaal moest ik die tik verwerken, maar fysiek was ik ook niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Een goede portie asfalteczeem was netjes verdeeld over mijn lichaam en dat herstel vroeg toch wel wat energie. Tel daarbij op dat ook mijn rug beurs was en mijn rechterknie weer een opdonder had gekregen, dezelfde knie die ik een paar weken in eerder in Spanje ook al had geblesseerd. Dan kun je vast begrijpen dat ik me voelde als overreden door een vrachtwagen. 

De zoektocht naar 8 extra seconden

In mijn vorige verhaaltje bleek de tijdswinst met mijn nieuwe stuur ‘slechts’ 15 seconden te zijn, in plaats van de door Bontrager beloofde 23 seconden. Nu heb ik enkele aannames gedaan om tot deze berekening te komen. Hetzelfde geldt zeer waarschijnlijk ook voor de ontwerpafdeling van Bontrager. Het aantal mogelijke variaties is bijna oneindig, dus moet je ergens iets aannemen om eventuele berekeningen uitvoerbaar te houden. 

Eerst even terug naar hun claim: “The drag-defying profile of Bontrager's RaceLite Aero Handlebar is proven to save up to 23 seconds per hour over atraditional round handlebar.” ‘To save up to 23 seconds per hour’ staat gelijk aan: Bespaar tot aan 23 seconden per uur. Het zal hier dus gaan om een geval van optimale condities. Dat je meer tijd bespaart zal zeer onwaarschijnlijk, nagenoeg uitgesloten zijn. Dat je minder tijd bespaart ligt meer binnen de lijn der verwachting. Nu zal ik eens gaan uitrekenen wat de mogelijke aannames geweest zijn van Bontrager om wel tot de 23 seconden tijdswinst te komen.

Teleurstellende Thuiswedstrijd

Mijn eerste Hollandse koers van het jaar, thuiswedstrijd Omloop van de Glazen Stad, is uitgelopen op een deceptie. Eigenlijk heb ik nog helemaal geen zin om erover te schrijven, maar misschien dat ik op deze manier de teleurstelling een beetje kan verwerken. 

Foto: Harfoto.nl