Ho Chi Minh City, the final destination

After two weeks of suffering, laughing, crying, enjoying, riding, sightseeing, working, relaxing and lots of sweating, we have finally arrived at our final destination: Ho Chi Minh city. The last few days weren't that straightforward though. We were not merely chasing stage wins, we were in the mix for the prestigious overall classifications, both individual and teams.

Restdays need to be earned

Although September would be considered part of the rain season in Vietnam, we haven’t seen any during the race in the past few days. You could argue if that’s a good thing, because the sun and high temperatures in combination with high humidity might just be our worst enemy.

Stages one, two & three. You don't get anything for free.

On September 2^nd, the National Day of Vietnam, we found ourselves in the city centre of Hanoi, lining up at the start of the first stage of VTV Cup Ton Hoa Sen. Today’s stage was a 1,7 km loop around the popular tourist attraction Hoan Kiem lake, which we had to circle for 30 laps. We knew it would be a fast one, probably just like two years ago. The big difference now is that everybody’s still fresh and that showed with the fact that the race ended up in a bunch sprint and an average speed of 48 km/h. 

Holiday race

Recently I got told, yet again, that this blog has been silent for quite some time. I have to say that starting a new entry with these words feels kind of familiar. As putting down some words, and subsequently combining them into a story worth reading, is only a minor hobby of mine it suffices to say that I’ve found lots of other ways to spend my daily non-sleeping hours. It’s been almost a year since I started working 40 hours a week, which is not spectacular by any means, but sort of life-changing nonetheless. Or so I thought. 

Tour de Banyuwangi Ijen

Dit verhaal typ ik terwijl naast mij Bob in foetus-houding ligt te slapen op een naar verhouding best wel oké bankje in Kuala Lumpur Airport. Want ja, een nachtje doorhalen vanwege vertragingen en het mislopen van je laatste vlucht naar Amsterdam hoort ook wel een beetje bij het avontuur. Slapen doe ik thuis wel weer. Seizoen klaar, tijd zat.

Hoe je een heuvel-parcours afvlakt

Nu we twee dagen verder zijn heb ik inmiddels de teleurstelling wel achter me kunnen laten en kan ik wel genieten van de zilveren plak die hier naast me op tafel ligt. Hoewel het NK vrijwel elk jaar wel een doel voor mij is had ik dit jaar toch wel mijn twijfels.

Une course déjà vu

Een nieuw wielerseizoen vraagt om nieuwe wielerverhalen. Een ‘nieuw’ verhaal schrijven is niet zo eenvoudig meer, want na al die jaren koers krijg je bijna het idee dat je alles al een keer meegemaakt hebt. Une course déjà vu. 

Giải Xe Đạp Quốc Tế VTV - Cúp Tôn Hoa Sen

Giải Xe Đạp Quốc Tế VTV - Cúp Tôn Hoa Sen. En dat elke dag weer, duizend keer herhaald. Dat er in Vietnam nog wat restanten van het communistische regime te vinden zijn bleek ook wel tijdens het dagelijks appèl. De eerste keer werden we hier nogal door verrast. De openingsceremonie bleek vrij uitgebreid, met mooie speeches (in het Vietnamees, waar echt geen touw aan vast te knopen is) en dansjes. Van de renners werd daarbij doodleuk verwacht een uur lang als klapvee in de brandende zon in het gelid te gaan staan, het draait natuurlijk niet om de renners. Prima voorbereiding op een koers.

Knäckebröd Köers (part II)

Bracht het eerste deel van de Knäckebröd Köers u op het puntje van uw stoel? Dan is hier het vervolgstuk over de spannende avonturen die onze vrolijke wielervrienden beleefden in het Zweedse Tidaholm.

Knäckebröd Köers (part I)

Zweden, het land van Zlatan, Volvo, Ikea en knäckebröd. En van een mooie zesdaagse etappekoers. Zes dagen, zes renners, zes verhalen. Een verslag van de eerste drie etappes.

Kantjes bijharken

Opeens heb je het: je wordt tuinman.

Als iemand nu langs het parcours van het districtskampioenschap in Hardinxveld-Giessendam loopt, zal hij kunnen zien dat alle kantjes er strak bij liggen. Mede te danken aan ondergetekende die bijna de gehele koers op het kantje heeft lopen harken. 

Injury update

It's been a few weeks since my last post. Most of that time has been spent on recovering from my broken kneecap. Recovery in this case didn't mean for me to just sit on my lazy slothful sprinters ass and wait for pain to subside and leg-strength to magically return. Instead I conjured up a plan.

23 seconden winst! (of toch niet?)

Laatst heb ik een nieuw stuur aangeschaft voor op mijn racefiets. Niet omdat ik ontevreden ben met mijn oude stuur, want die pakt heerlijk beet, is stijf genoeg en zorgt dat ik in de juiste houding kan zitten. Wat dat betreft was er geen reden om verder te kijken naar een ander stuur. ‘Marginal gains’ zijn de toverwoorden die rondzingen in het huidige topwielrennen en ik heb maar eens gekeken waar die voor mij te behalen zijn.

Just say hello

As I'm staying here in Girona with Campo Bicicleta for about one and a half month, I got plenty of time to discover why this place attracts so many professional cyclists. To be honest, to uncover most of the upsides this place on earth has to offer to the avid cyclist, you don't really need more than a week.

Cuántas flechas?

Zo, de eerste serie trainingskoersen zitten erop. Hier vlak bij Girona, in het pittoreske (lees: uit oude ruïnes bestaande) Peratallada, worden in het vroege voorjaar wekelijks trainingswedstrijden georganiseerd. Ondanks het vreemde tijdstip dat de organisatie heeft uitgekozen, namelijk een doordeweekse woensdag, stikt het hier toch elke week van de fanatieke wielrenners (lees: werklozen en ander volk dat niks beters te doen heeft op een woensdagochtend). Zo ook ik dus. Een verslag van de koers van afgelopen woensdag 2 maart.

Over jam en wc-papier

Een dikke week in Girona en we kunnen weer een prachtig trainingskamp met de Westland Wil Vooruit Elite & Belofte ploeg bijschrijven. Het is een week geweest waarin veel is getraind (ruim 30 uur), hard is getraind, veel is geleerd, veel is gelachen en een hoop jam en wc-papier is overgebleven.

Een klein pannenkoekje

De eerste weken van dit nieuwe jaar heb ik me allesbehalve fit gevoeld. 2015 eindigde met twee weken vakantie (Costa Rica is echt een aanrader als je een beetje van natuur houdt!), terwijl ik het afgelopen jaar nooit langer dan 4 dagen achter elkaar níet heb gefietst. Dat was dus even afkicken. Voor de geest was het in wel een heerlijke afwisseling en zo ben ik in ieder geval mentaal en fysiek fris aan het nieuwe jaar begonnen.

Nil volentibus arduum!

With an awesome Asian adventure, I ended my 2015 cycling season on a high note. For me, it felt like some sort of a breakthrough, and just the thing I needed to keep myself motivated throughout this winter in preparation for a new cycling season. As I had the option of staying with the CCN cycling team for the 2016 season, I knew that there was appreciation for what I’d done. I will, however, stay with my club team Westland Wil Vooruit for the third consecutive year.

For this year the team got some extra firepower for the classics, as multiple riders came back after spending some time with other teams. This, together with the motivated team staff, allows for the team to not only have a shot at the overall classification in the Dutch Club Competition, but also go head to head with Continental teams in the Topcompetition and several UCI races. I’m really looking forward to the challenge of competing with the best semi-professionals.

With such a nice bunch of good riders, it’s hard not get excited for the upcoming season. So far the team training on the past few Saturdays has proven that the team houses a lot of talent. The Team goals of winning the club competition and becoming the best Dutch club team are objectives that I would like to contribute to. Besides that, I’d love to finally take a classics win, which so far seems to be elusive. With the proper training and aforementioned morale boost, nothing should be impossible in the upcoming cycling season. Nil volentibus arduum!

De weg naar het beloofde bami-land

Een beetje WTOS’er gaat graag naar de Bami. En waar kun je nu beter naar de Bami gaan dan in China, het beloofde Bami-land? Ik hoefde er dus niet lang over na te denken toen mij gevraagd werd om weer de Tour of Poyang Lake te rijden, een 11-daagse etappekoers in de Chinese provincie Jiangxi.